Στην ελληνική μυθολογία, πιστεύεται ότι η κουκουβάγια ήταν σύμβολο σοφίας και ευφυΐας, κατανόησης και λύσης σε ένα πρόβλημα, καταφέρνοντας με το κοφτερό της βλέμμα να διεισδύσει στο σκοτάδι (του σκότους) και να φέρει το φως (της γνώσης). Είναι γνωστό ότι η κουκουβάγια, με τα μεγάλα της φωτεινά μάτια, μπορεί να δει αυτά που οι άλλοι αδυνατούν. Εκεί που οι άλλοι εξαπατώνται, εκεί που το σκοτάδι κυριαρχεί, μεταφορικά και κυριολεκτικά, η κουκουβάγια η θεά της σοφίας ξέρει τι πραγματικά υπάρχει. Από την οπτική του ανθρώπου αυτή είναι και η ουσία της πραγματικής σοφίας, κάνοντας τους αρχαίους Έλληνες να προικίσουν τη γλαύκα με το φορτίο του τίτλου του σοφότερου πλάσματος, πέραν του ανθρώπου. Ταυτίζοντάς τη με τη Θεά Αθηνά, με την οποία μοιράζονταν τα ίδια σπινθηροβόλα και σκεπτικά μάτια.  Αυτό το πουλί έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής, κοιμάται κατά τη διάρκεια της ημέρας και είναι ξύπνιο τη νύχτα, οπότε κυνηγάει επειδή μπορεί να δει καλά στο σκοτάδι. Και είναι ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό που την οδηγεί να συνδεθεί με τον συμβολισμό της διόρασης και γενικά με την ικανότητα να φέρνει φως όπου υπάρχει σκοτάδι: δεν είναι αυτό που κάνει ένα δοκίμιο, δίνει καλές συμβουλές, ωθεί τους ανθρώπους προς το σωστό μονοπάτι, προς το φως.